EWWWW!

Isa sa pinakaayaw kong nilalang ay ang ipis. Hindi ko mawari kung anong silbi nila dito sa mundo. Bukod sa pangit nilang mukha ay nandidiri ako sa.. ahmmm... sa lahat! Wala naman ata akong makitang maganda sa ipis. Kahit pag baliktarin ko man sila. Pangit pa rin.

Noong highschool pako, naisip ko rin minsan, paano kaya kung ipis ang idissect namin sa halip na palaka? Sa paghuli pa lang siguro ng ipis hindi ko na kakayanin. Lalo na siguro kung hahatiin na ang katawan nito upang pag aralan. Bahala na sigurong mabagsak wag lang akong makakakita ng kalamnan ng lintik na ipis na yan!.

Isang araw tinanong ko si lola kung saan nang galing ang mga ipis. Pero hindi pa siya nakakatapos sa kanyang kwento ay nag walk out nako. Baka malaman ko pang kapatid nya si Dora the Explorer o kaya tatay nya si Barney. Kaya pala ganun na lang ang takot ko kay Barney noon.

Hindi ko alam saan nagsimula ang takot ko sa ipis. Basta ang alam ko, ayoko sa kanila. Kung gusto nyo ko makitang sumayaw, hagisan nyo ko ng ipis at panigurado ako na ang pinaka magaling na mananayaw sa oras na yan. Pero wag mong subukan kung ayaw mong bumaliktad ang ulo mo.

Nakakatuwang isipin na napaka walang kwenta ng artikulong ito. Pano ba naman, nainspire ako sa feeling butterfly na ipis kung lumipad na nakita ko sa kwarto na agad namang pinatay ng kapatid ko na adik sa computer na tinawag ko para mapatay lang ang ipis na feeling butterfly kung lumipad. Teka. Magulo ba? Pansin nyo rin pala.

At habang akoy nagsusulat ay may na sasayt nanaman akong ipis. Teka nga, san na ba yung tsinelas ko.. Ayuunn..

WHAPPPPAAAAAAKKK!!